Mijn verhaal
Hallo, ik ben Kevin ‘Vinnie’ Celis. Op deze pagina deel ik de origin story van mijn passieproject Etikett*. Santé!
Het verhaal begint in 2017, toen ik samen met mijn vrouw verhuisde naar La Vignette in Leuven. Die straatnaam wekte meteen mijn nieuwsgierigheid. Een Franse naam, in Leuven? En dat in de stad van “Leuven Vlaams”? Dat vroeg om onderzoek.
Na een stevige duik in archieven, boeken en oude documenten ontdekte ik het verhaal van de vergeten brouwerij La Vignette. Een brouwerij op wiens grondvesten ons huis, en eigenlijk een groot stuk van de buurt, vandaag gebouwd is.
La Vignette: de eerste monsterbrouwerij
Leuven staat bekend als bierhoofdstad, maar veel van haar bierverleden is doorheen de tijd verloren gegaan. La Vignette is daar geen uitzondering op. Nochtans was de impact van deze brouwerij indrukwekkend.
In 1836 werd in Leuven een ambitieus project boven de doopvont gehouden onder de naam Brasseries Belges. De drijvende kracht achter dat project was Leuvenaar Renier Hambrouck, zelf afkomstig uit een brouwersfamilie. Het zou geen gewone stadsbrouwerij worden, maar de eerste industriële bierspeler van het land. Om die visionaire droom waar te maken verzamelde Hambrouck een indrukwekkend gezelschap vooraanstaande Belgen, waaronder Brussels burgemeester Charles De Brouckere en de Luikse staalmagnaat John Cockerill.
Het hart van de onderneming werd gebouwd op een bijzondere plek: de voormalige site van het klooster Notre-Dame de la Vigne, beter bekend als La Vignette, aan het einde van de Mechelsestraat in Leuven. Voor het ontwerp deed men een beroep op de jonge Franse ingenieur Georges Lacambre, pas afgestudeerd aan de prestigieuze École Centrale in Parijs. De nieuwe brouwerij besloeg ongeveer één hectare en werd door tijdgenoten omschreven als een “monsterbrouwerij”. Het complex was uitgerust met een stoommachine van 30 pk: een absolute primeur in de Belgische brouwwereld. Waar brouwen tot dan vooral ambachtelijk en lokaal gebeurde, koos La Vignette resoluut voor schaal, technologie en moderniteit.
Ondanks de grootse plannen en innovatieve infrastructuur liep het al na enkele jaren mis. De precieze oorzaak blijft onduidelijk. Maar na een doorstart onder de naam La Vignette kende de brouwerij alsnog haar hoogdagen. De imposante brouwerij domineerde het Leuvense stadsbeeld, bleef technologisch vernieuwen en ontwikkelde zelfs een hulpkas voor haar arbeiders. La Vignette groeide uit tot een economische machtspool in de stad. Bij de heropbouw na de zware brand in Leuven van augustus 1914, waarbij ook de brouwerij een groot deel van haar patrimonium vernield zag worden, werd het klavertjevier-logo geïntroduceerd. Eenvoudig, herkenbaar en sterk symbolisch. Geen verwijzing naar een wijnblad, zoals de naam misschien doet vermoeden, maar een vierbladige klaver als teken van geluk, kwaliteit en herkenbaarheid.
La Vignette brouwde verschillende bieren, waaronder Bock, Export, Stout, Nova, Orge en Peeterman. Opvallend: geen pils. Net de bierstijl die later razendsnel dominant zou worden. In 1937 werd de brouwerij overgenomen door haar Leuvense collega Brouwerij Artois. De naam veranderde in Brasserie de la Dyle, maar amper een jaar later werd de brouwerij opgedoekt.
En toch is La Vignette nooit echt verdwenen. De naam leeft verder in Leuvense gevels, oude etiketten, vergeten bierkaartjes, familiearchieven en in de collectieve herinnering van een stad die ooit meerdere biergiganten kende. En dus ook in de naam van mijn straat.
Sommige merken verdwijnen niet.
Ze wachten gewoon op iemand die hun verhaal opnieuw vertelt. La Vignette moest ongeveer tachtig jaar op mij wachten.
Als creatieveling heb ik een grote fascinatie voor het waarom van dingen. Zoals een straatnaam, bijvoorbeeld. Het herontdekte bierverhaal intrigeerde me en inspireerde me tot een kunstproject: een muurschildering als ode aan brouwerij La Vignette. Met steun van de stad Leuven creëerde ik in 2019, samen met handlettering-artieste Geertrui Storms, een mural gebaseerd op oud beeldmateriaal. Die muurschildering is vandaag nog steeds te bewonderen op de kruising van La Vignette en de Fonteinstraat.
Tijdens mijn onderzoek ontdekte ik toevallig ook het authentieke witbierrecept van La Vignette uit 1851, opgetekend door Georges Lacambre. Hoewel ik toen eigenlijk weinig feeling had met bier, besloot ik toch een hedendaagse versie van dat recept te brouwen, met de hulp van Marc Andries, een bevriende meesterbrouwer. Oorspronkelijk zou het bij één brouwsel blijven: een eenmalig bier voor de inhuldiging van de muurschildering. Honderd beugelflessen werden gezeefdrukt met een ontwerp gebaseerd op de originele La Vignette-flessen en uitgedeeld aan buren, vrienden en familie.
En daarmee zou het verhaal van La Vignette opnieuw eindigen. Of toch: dat was het plan.
427% funding
De reacties op het herrezen witbier waren positief. Sterker nog: vrijwel meteen ontstond er vraag naar meer.
Aanvankelijk ging ik daar niet op in. Maar de onzekere tijden tijdens de coronapandemie deden me anders beslissen. In de zomer van 2020 lanceerde ik een crowdfunding om een nieuwe batch te kunnen brouwen. Die campagne werd een onverwacht succes en haalde 427% van het beoogde bedrag op.
Dat gaf me de motivatie om het bier als hobbyproject verder te zetten onder de naam La Vignette.
TV-kok Jeroen Meus kookte met mijn hobbybier
Op 30 november 2022 veranderde mijn bierverhaal plots van schaal. Jeroen Meus gebruikte mijn witbier in het Eén-programma Dagelijkse Kost. Hij maakte een soep met knolselder, heek, mosselen en … mijn bier. Mijn kleine hobbyproject kreeg zo aandacht in primetime. Een eer die ik plots deelde met bieren als Omer, Tripel Karmeliet en Rodenbach Grand Cru. Cool, hè.
Op dat moment besefte ik dat er misschien toch meer potentieel in mijn bierverhaal zat dan ik aanvankelijk dacht. Ik begon te onderzoeken hoe ik de productie kon opschalen. Alleen bleek er één probleem: een andere brouwer had in maart 2021 de merknaam La Vignette geregistreerd. En dat terwijl ze heel goed op de hoogte waren van mijn bestaan.
Etikett* - het Leuvense Witbier
Na juridisch onderzoek en een overnamebod besloot ik begin 2024 om het bierverhaal volledig in eigen handen te houden. Met de naam Etikett* gaf ik nieuw leven aan het Four Foil Clover Brand, het klavertjevier dat ooit symbool stond voor La Vignette. Etikett* is niet alleen de naam van het Leuvense witbier, maar ook de overkoepelende naam van een nieuw witbiermerk. Naast Etikett* lanceerde ik ondertussen ook Boekett*, een witbier met gember en hibiscus. Daarnaast experimenteer ik momenteel ook met bierdistillaten op basis van witbier.
Oh ja: ik ben dus Kevin ‘Vinnie’ Celis. Opgegroeid op het Limburgse platteland, maar vandaag een trotse Leuvenaar. Ondanks mijn verschillende diploma’s heb ik nooit in Leuven gestudeerd. De liefde heeft me naar deze studentenstad gebracht. Mijn Leives is misschien nog niet perfect, maar ik noem mezelf al lachend de best ingeburgerde nieuwe Leuvenaar. Naast Etikett* geef ik les op twee Leuvense scholen: CVO Volt en Syntra AB. En laat Leuven nu net bekendstaan om onderwijs en bier.
Daarnaast hebben we onze hond, een blue merle teckel, vernoemd naar een lokaal biertje: Stella. Ook in het Leuvense verenigingsleven probeer ik mijn steentje bij te dragen. Als Man van 1981 ben ik lid van het door UNESCO erkende Koninklijk Verbond der Jaartallen en ik doe vrijwilligerswerk bij Buurtwerk ’t Lampeke vzw. Naast Etikett* ben ik ook zaakvoerder van designstudio Verteller en textielbedrijf Teeville.
En ja: mijn familienaam is puur toevallig dezelfde als die van Pierre Celis, de man die het witbier van Hoegaarden opnieuw op de kaart zette.
Nog een laatste weetje: als student leefde ik volgens de Straight Edge-overtuiging en was ik dus geheelonthouder. Dat net ik op een vergeten bierverhaal zou botsen, is dus een behoorlijk grove toevalligheid.
Kortom: Etikett* is een bierverhaal vol liefde, toeval, geschiedenis en goesting om een vergeten stukje Leuven opnieuw te laten schuimen.